Μερικές φορές νομίζουμε ότι δυσκολευόμαστε με τα συναισθήματα των παιδιών. Η αλήθεια είναι πως δυσκολευόμαστε με τα δικά μας.
Τα παιδιά μιλούν. Πάντα μιλούν! Με τις ματιές, τις συμπεριφορές, τις σιωπές, τους θυμούς. Κι αν δεν τα ακούμε, δεν είναι γιατί δεν προσπαθούν… αλλά γιατί εμείς δεν αντέχουμε πάντα όσα κουβαλούν.
Όταν ένα παιδί δεν βρίσκει χώρο να ακουστεί, χτίζεται ένα μικρό κενό μέσα του. Κι αυτό το κενό, μεγαλώνοντας, γίνεται τρόπος ζωής: σχέσεις που πληγώνουν, φιλίες που φθείρουν, άνθρωποι που σωπαίνουν ή φωνάζουν γιατί ποτέ δεν έμαθαν να χωρούν.
Δεν υπάρχει υγιές όριο χωρίς σύνδεση. Δεν υπάρχει αποδοχή χωρίς ακρόαση. Δεν υπάρχει ασφάλεια χωρίς πραγματική παρουσία.
Τα παιδιά δεν χρειάζονται τελειότητα. Χρειάζονται έναν ενήλικα που μπορεί να σταθεί στα δύσκολα. Να αντέξει τη λύπη τους, τον θυμό τους, τη ματαίωσή τους. Να τα ακούσει χωρίς να τα διορθώσει. Να τα δει χωρίς να τα φοβηθεί.
Γιατί όταν εμείς ακούμε πραγματικά τα παιδιά, τότε αρχίζουν σιγά-σιγά να ακούνε και τον εαυτό τους. Και αυτό αλλάζει τα πάντα.